İnsanların hayatları istanbul boğaz köprüsü gibidir. bir yanları doğuya bir yanları batıya bakar bir yanlarında batı öte yanlarında doğu durur, sakin, gelenekçi, otokratik, aza kanaat eden, maneviyat yüklü yanları, ile demokrat, zevke düşkün sosyal, daha bireysel materyalist yanları çarpışır durur bir yanları isyandadır her zaman bir yanları ise mütedeyyin... bazen sarpa sarar her şey ellerini uzatır semaya... bazen sarpa sarar herşey damarlarını doldurur rakıyla ve milyonlarca insan akar içlerinden milyonlarca duygu geçer yüreklerinden kimisi oturur şöyle sokağa çıkma yasaklarında ve maratonlarda belki kahvaltı yapanları bile çıkabilir yüreğinizde, ve çoğu transit geçer plakasına bile bakmazsınız.

sonra yıllar yorgunlaştırır kirişlerinizi her yanı birbirine bağladığınızı düşünürsünüz kimler geldi kimler geçti dersiniz. oysa ortada olan sadece sizsinizdir hayatla olan bağlarınızı yargılamaya başlarsınız nedir sizi hayata bağlayan gişelermi, martılarmı yoksa altınızdan akan masmavi sularmı yine karar veremezsiniz hayatınız ikilem içinde geçmiştir zaten ne doğulu kalabilmişsinizdir nede batılı olabilmişsinizdir nevi şahsına münhasır bir yolsunuzdur. işte insanlar geçer üzerinizden bazıları yüreğinizden geçer kimisi deler geçer...

sonra sızılı yanlarınızı kontrol edersiniz raporlar verilir doğu ayağı sağlam 8 şiddetinde depreme bile dayanır denilir size ve sonra batı ayağı için aynı yorumları duyarsınız taş gibisinizdir maaşallah... siyah petrol mamülü lastikler yüreğinizde frenler yapar. bilmem kaç kişi kollarınıza tırmanıp kendini bırakmıştır serin suların karanlık yalnızlığına... oysa şiddet hiç hoşunuza gitmemiştir. her ölüm acıtır beyninizi, asıl sizi tüketen acılara şahit olmaktır.

İnsanlar ışıklarınıza bakar ayaklarınızın dibinde votkalarını yudumlayarak. Şuh kahkahalar yükselir çevrenizde. Oysa, kimse o beton ve demir soğukluğunu bilemez, belki de bilmek istemez... İşte o boğaz nasıl yakışıyorsa İstanbul'a; yaşamak da öyle yakışır insana bütün ikilemleriyle...